|
Jedyny i niepowtarzalny
Ile czasu prawie kazda z nas spedza na oczekiwaniu na cos, co wedlug wszelkiego prawdopodobienstwa powinno sie w naszym zyciu wydarzyc, aby w konsekwencji uczynic je szczesliwszym? Wiele.
Cos powinno sie zdarzyc, ale bywa,ze sie nie zdarza.
Czekamy wiec nadal na ksiecia z bajki na karnym koniu i na manne, ktora zazwyczaj sama z nieba nie spada.Wiemy o tym, a mimo to wpatrujemy sie w niebo.Pamietam fotosy z przedwojennego filmu o kobiecie, ktorej ukochany nie pojawil sie w kosciele. Porzucona nigdy nie przyjela do wiadomosci, ze jej nie chcial i przez nastepne lata calymi dniami siedzila przed lustrem w bialej sukni slubnej pokrytej pajeczyna.Byla mloda, stala sie stara. Czekala nadal.Ogladalam te zdjecia jako mala dziewczynka, a jednak zapamietalam je na zawsze. Memento mori....?Byc moze.
Chociaz dzis juz wiem, ze sens zycia zawiera sie takze w przemijaniu i ze zaden w tym dramat.NIe ma nieszczescia w tym, ze i nasze wobec zycia oczekiwania takze przemina. Im predzej to zrozumiemy, im szybciej pogodzimy sie z tym i -co najwazniejsze-wyciagniemy z tego wnioski, tym czesciej bedzie nam z uplywajacym czasem po drodze. Przeminie wszystko i dlatego tak wazne jest to, czego uda sie nam w zyciunie przeoczyc.Samego zycia. Jego jedynegow swoimrodzaju smaku. Pierwszy zakazany pocalunek, przyjazn na cale zycie, gorzka lza na policzku i pierwsza w zyciu wlasnorecznie usmazona konfitura. Mezczyzna, ktoremu zlamalismy serce i ten, ktoremu oddalysmy dusze. Smiech dzieci i moment, w ktorym zrozumialysmy, ze jednak moze byc inaczej. Sa z nami. Bo, jak pisal Albert Einstein, na zycie sa dwa sposoby. Jeden- to zyc tak, jakby nic nie bylo cudem. Drugi- to zyc tak, jakby cudem bylo wszystko. Bez dwoch zdan, spostrzezenie rownir oczywiste jak teoria wzglednosci. Nie czekac, ale zyc. Decydowac, pielegnowac w sobie ciekawosc swiata, wyprzedzac cos, co moze nadejsc, a niekoniecznie jest dla nas dobre.Nie dac sie niesc fali wydarzen, ale miec pomysl na wlasne zycie, w ktorym przeciez tak wiele spraw jest przewidywalnych, a wszystko ma swoj czas i miejsce. Dlatego nie musza sie nam przydazyc suknie slubne pokryte pajeczyna, a w naszych sercach nie powinno braknac wiary w to, ze nie dlatego jestesmy nadzwyczajne, ze wspaniale wycieramy kurze, ale dlatego, ze lubimy sie za to, kim jestesmy.Na codzieni od swieta.Nie wstydzmy sie wiec naszej przeszlosci, plawmy sie w terazniejszosci i nie tyle oczekujmy, co cieszmy sie tym, co przyniesie nam przyszlosc. A ta przyniesie nam to, co dla nas najwazniejsze.
Cud dnia powszedniego. Jedyny i niepowtarzalny.
m.d
|
