Huragan piątej kategorii o wiatrach 160 km. na godzinę uderzł w wybrzeże stanu Louisiana 29go siepnia 2005. Najsilniejsze podmuchy osiągały szybkość 280 km. na godzinę. Huragan ten nazwano „Katrina.” Spowodował on najwięcej strat w ludziach (1,836 osoby) i najwieksze straty materialne w historii USA (81,2 miliardy dolarów). Reakcja rządu Bush’a była określona jako „hańba narodowa.” Od dawna było wiadomo, że Nowy Orlean był miastem poważnie zagrożonym, ponieważ wały i ściany ochronne były zbudowane na miarę huraganu kategorii trzy.

Kiedy Francuzi założyli Nowy Orlean to osiedlili się na dosyć wysoko położonych terenach. Po sprzedaży terrytorium Lousiany USA przez Napoleona, Nowy Orlean stał się bardzo ważnym portem i zaczął rozrastać się na okoliczne bagna, które zaczęto suszyć. Process ten spowodował kurczenie się terenów bagiennych tak, że duża część miasta znalazła się około dwu metrów poniżej poziomu morza, w dzielnicach na południe od dwu wielkich jezior. Napór wody z tych jezior spowodował powódź i wyrównanie się poziomów wody na terenie miasta i morza, tak że 80% miasta było pod wodą.

Człowiekiem w dużej mierze odpowiedzialnym za rozmiar tego nieszczęścia był szef nowo-powstałego ministerstwa „Homeland Security,” neokonserwatywny Żyd, nazwiskiem Michael Chertoff, który przeprowadził centralizację policji oraz służb obrony terytorialnej, przeciwko katastrofom żywiołowym, w jedną wielką biurokrację, nastawioną głównie do walki w „wojnie przeciwko terrorowi” oraz zapobieganiu aktom terroru.

Zadania te mają zupełnie inny charakter niż pogotowie przeciwko nadchodzącemu huraganowi, znacznie silniejszemu od założeń inżynierów, którzy planowali wały i ściany zaporowe. Symboliczna jest książka telefoniczna Nowego Orleanu, przed Katriną składała się ona z dwu dużych tomów. Dziś mieści się tylko w jednym tomie.

Nowa centralizacja władzy i udział oddziałów obrony narodowej w pacyfikacji Iraku wraz z ich amfibiami, czyli wozami mogącymi popruszać się na wodzie i na lądzie, utrudnił akcję ratunkową w Nowym Orleanie i na wybrzeżu stanów Louisiana i Mississippi oraz Floryda. Stan pogotowia został ogłoszony znacznie później niż wskazywały komunikaty meteorologiczne. Magistrat Nowego Orleanu dopuścił do zalania autobusów miejskich i szkolnych, tak że ten sprzęt nie mógł być użyty do ewakuacji ludzi, którzy nie mieli samochodów.

Rok po katastrofie Nowego Orleanu mieszka tam połowa ludności. Przed huraganem miasto to miało z przedmieściami miało około pół miliona mieszkańców, dziś ma około 260,000 ludzi. Akcja ratunkowa była była źle zorganizowana. Dziś ponad 70% Amerykanów potępia zachowanie się Bush’a i Chertoff’a w czasie huraganu Katrina, natomiast wśród biednych murzynów, którzy najbardziej ucierpieli 83% negatywnie ocenia pomoc ze strony rządu Bush’a.

Mieszkańcy Nowego Orleanu mówią: „Byliśmy opuszczeni. Magistrat nic nam nie pomógł. Widzieliśmy autobusy, helikoptery i ciężarówki Zarządu Federalnej Agencji Ratowniczej, ale nam nikt nie pomógł.” Huragan Katrina zbliżał się z szybkością idącego człowieka, co dało Chertoff’owi kilka dni czasu do zorganizowania akcji ratowniczych, czego on niezrobił. Na rocznicę tej katastrofy szereg książek zostało wydanych.
Bush powierzył Chertoff’owi kontrolę tego rodzaju kryzysami, ale Chertoff więcej się interesował jak Amerykanów krótko trzymać, za pomocą dodatkowych warstw biurokracji.

Huragan Katrina zniszczył wybrzeże trzech stanów, gdzie reakcja władz jest nadal uważana za hańbę narodową. W obliczu niepewności jak skończy się pacyfikacja Iraku przez armię amerykańską, wspomnienia katastrofy Nowego Orleanu, dają Amerykanom poczucie niepewności, jak dalej potoczą się losy USA pod rządami neokonserwtystów.

autor: prof. Iwo Cyprian Pogonowski